Vrouwelijke kaalheid – voorlopige rapporten

Violetta Tomaszewicz1, prof. van gezondheid, dr. hab. N. med. Jacek J. Klawe1/, Maria Chrzanowska2/
1/ Afdeling Hygiëne en Epidemiologie, Collegium Medicum van de Nicolaus Copernicus Universiteit in Bydgoszcz
2/ Afrodita Cosmetics in Toruń

Abstract
Vrouwelijke kaalheid is een veelvoorkomend en verontrustend verschijnsel [1,2,4,6]. Ludwig gebruikte de term voor het eerst in 1977 om diffuus haarverlies bij vrouwen te beschrijven [1,4]. In 2004 breidde een andere onderzoeker, Sinclair, deze definitie uit door eraan toe te voegen dat het een afname van de haardichtheid in het centrale deel van de hoofdhuid bij vrouwen na de puberteit betreft [1,2,4]. De belangstelling voor dit onderwerp neemt toe door de ontwikkeling van de trichologie in Polen. Haar is een belangrijk element van het uiterlijk, met een bijzondere psychosociale betekenis voor vrouwen [15]. Daarom baart overmatig haarverlies zorgen en draagt ​​het bij aan de zoektocht naar effectieve behandelingen door dermatologen en cosmetologen.

FPHL – Engels haaruitval volgens een bepaald patroon bij vrouwen, Het wordt gekenmerkt door een diffuse vermindering van de haargroei, vooral rond de kruin [1,2,7,9] zonder littekens [9]. Vrouwelijke kaalheid heeft geen ernstige gevolgen voor de gezondheid, maar kan meer dan de helft van de vrouwen boven de 50 jaar treffen [1,14]. De incidentie van dit fenomeen is hoger dan aanvankelijk gedacht, en de incidentie van haaruitval bij vrouwen kan gelijk zijn aan die bij mannen. Er wordt echter een significante toename van de incidentie van FPHL waargenomen bij postmenopauzale vrouwen [1,7,9,14]. Veel vrouwen merken de eerste tekenen van dit type haaruitval op in hun vijftiger jaren [1,9,14].

De etiologie van vrouwelijke kaalheid (FPGA) is nog onduidelijk [1,2,13], maar wordt waarschijnlijk veroorzaakt door verschillende factoren. In de literatuur wordt vaak gesproken over zogenaamde versnelde haarveroudering, waarbij de omgeving van de haarzakjes verandert. Deze aandoening wordt waarschijnlijk beïnvloed door genetische [1,2,6,13], inflammatoire, hormonale en bloedcirculatiefactoren [1,2,13]. Dit proces leidt tot veranderingen in de haarcyclus, waarbij de anagene fase wordt verkort en de latentiefase wordt verlengd [1,4]. Ook miniaturisatie van de papilla en de haarschacht treedt op, waarbij een terminaal haar verandert in een vellushaar (primair haar) [1,2]. Het vellushaar dat als gevolg van FPGA ontstaat, heeft echter een goed ontwikkelde haarverstrakkingsspier (in tegenstelling tot normaal vellushaar) [9]. De duur van de anagene fase kan aanzienlijk worden verkort (van 3-6 jaar tot zelfs enkele weken of maanden), terwijl de duur van de telogene fase onveranderd blijft [2,4,9]. Er is ook een onevenwicht tussen cytokinen en verschillende groeifactoren, wat resulteert in een verkorte anagene fase [9]. FPHL kan ook versneld of verergerd worden door factoren die telogene effluvium kunnen veroorzaken, waaronder medicijnen, stress en gewichtsverlies [1]. De incidentie van deze aandoening neemt toe met de leeftijd [2,9].

Alopecia komt ook vaak voor na de bevalling [1,5]. Tijdens de zwangerschap is het haar doorgaans glanzend, dikker en valt het niet uit. Dit komt doordat de anagene fase verlengd is en de deling van matrixcellen in de haarpapil versneld is. Verhoogde oestrogeen- en progesteronspiegels zijn verantwoordelijk voor deze aandoening. Dit kan echter ongeveer 2-3 maanden na de bevalling weer verdwijnen. Verhoogde prolactinespiegels tijdens de borstvoeding verergeren het haarverlies verder. Ook alopecia areata kan voorkomen. Problemen met dunner wordend haar zouden binnen een jaar moeten verdwijnen (zo lang duurt het voordat de hormoonspiegels stabiliseren). Als het proces langer aanhoudt, moet er naar een andere oorzaak dan zwangerschap en bevalling worden gezocht [5]. Een oorzaak van aanhoudende alopecia is postpartum thyroïditis, die meestal tussen 3 en 12 maanden na de bevalling optreedt.Om dit te bevestigen, is het nodig de niveaus van TSH, FT3, FT4, anti-TPO- en anti-TG-antilichamen en een echografie van de schildklier te controleren [5,15].

Het effect van androgenen is nog niet duidelijk [2,4,6,9]. Hun cruciale rol bij dit type alopecia is nog niet bevestigd [2,4,13]. De significante incidentie van vrouwelijke kaalheid bij postmenopauzale vrouwen kan echter wijzen op een hormonale invloed [2]. Het voorkomen van dit type alopecia bij vrouwen met verhoogde testosteronspiegels en hirsutisme kan ook duiden op hormonale factoren [2]. Dit type alopecia komt ook vaak voor bij vrouwen met polycysteus-ovariumsyndroom [9]. Receptoren en drie belangrijke enzymen (5-alfa-reductase I, II en aromatase) komen voor in de buitenste haarschacht en in de haarzakjes bij zowel vrouwen als mannen; vrouwen hebben echter een 40% lager gehalte aan androgeenreceptoren in het voorhoofdshaar dan mannen. Haar op de voorste hoofdhuid bevat minder (tot 3-3,5 keer) 5-alfa-reductase I en II, maar het aromatasegehalte in dit gebied is zes keer hoger bij vrouwen. Aromatase is een enzym dat androgenen omzet in oestrogenen (bijvoorbeeld testosteron in 17-beta-estradiol en androstenedion in estrone). Dit kan de klinische verschillen tussen de seksen verklaren [2].

Er zijn ook meldingen van dit type alopecia bij obese vrouwen [2].

FPHL bestaat uit 4 fasen:

1. Het wordt gekenmerkt door een merkbare verdunning van het haar op de voorste "kruin" van het hoofd met minimale verbreding van de scheiding. Haaruitval in dit stadium kan gemakkelijk gecamoufleerd worden [2]. Dit stadium manifesteert zich vaak bij jonge vrouwen samen met seborroe, acne en hirsutisme (het zogenaamde SAHA-syndroom, van ovariële oorsprong) [2,3], en kan ook gepaard gaan met andere manifestaties van hyperandrogenisme (seborroe, acne, hirsutisme, seborroïsche dermatitis, menstruatiestoornissen), hoewel de hormoonspiegels binnen het normale bereik kunnen liggen [2].

2. Stadium II ontwikkelt zich vanuit stadium I met toenemende leeftijd, waarbij de haaruitval op de kruin toeneemt en veel duidelijker wordt. Ook het aantal dunne en korte haren neemt toe. Vrouwelijke kaalheid in stadium II is niet langer te verbergen. Een teveel aan vrij testosteron of androstenedion kan worden aangetoond met bloedonderzoek [2,8]. Er treedt ook een karakteristieke haaruitval op, bekend als een "kerstboompatroon" [4].

3. Stadium III komt meestal niet voor bij vrouwen in de premenopauze. De kruin van het hoofd wordt kaal, waarbij het resterende haar een pony aan de voorkant vormt. Stadium III gaat meestal gepaard met een aandoening van de bijnieren – nodulair of niet – met zeer hoge waarden van androstenedion, DHEA-S, vrij testosteron en soms prolactine [2].

De belangrijkste verschillen tussen FPHL en chronische telogene effluvium (TE) worden geïllustreerd in de onderstaande tabel [2].

De meeste vrouwen met vrouwelijke kaalheid hebben geen verhoogde hormoonspiegels in hun bloed [2,10]. Vrouwen met symptomen van hirsutisme, acne of menstruatiestoornissen moeten echter worden getest op verhoogde testosteron-, DHEA-S- en prolactinespiegels. Als de testosteronspiegel 2,5 keer hoger is dan normaal of hoger dan >200 ng/dL, oftewel DHEA-S is tweemaal zo hoog of >700 µg/dL vóór de menopauze en >400 µg/dL na de menopauze, moet er ook kankerscreening worden uitgevoerd [2].

Het is aangetoond dat minoxidil goede therapeutische resultaten oplevert bij de behandeling van haaruitval, maar het werkingsmechanisme ervan is nog niet volledig begrepen [1,2,4,11]. Minoxidil verlengt de anagene fase, waardoor de haarkwaliteit verbetert – het haar lijkt dikker en dichter. Vrouwen met FPHL reageren ook positief op antiandrogenen en 5-alfa-reductaseremmers [1]. Er bestaat echter geen twijfel over dat voeding een significante invloed heeft op de conditie van het haar en haaruitval. Dit wordt bevestigd door m.in. Er zijn meldingen van haaruitval bij ernstige ondervoeding (bijv. bloedarmoede, kwashiorkor, anorexia en boulimia). Vitaminen, mineralen en andere voedingsstoffen worden vaak aanbevolen bij haaruitval [1,10,11,12]. De effectiviteit van supplementen bij FPHL is echter nog niet volledig gedocumenteerd. Een onderzoek onder een groep van 120 vrouwen (60 postmenopauzale en 60 premenopauzale) toonde een significant effect aan van omega-3-supplementen.&6. Ingrediënten afkomstig van vis, zwartebessenolie met antioxidanten (lycopeen, vitamine C en E). Meer dan 88% van de vrouwen merkte na 6 maanden gebruik een toename in haardichtheid op, vergeleken met 51% in de controlegroep.De meesten beschreven deze toename als matig (45,6%), maar 29% beschreef het als significant. In beide groepen werd een significante afname van het aantal telogene haren waargenomen, evenals een verbetering van de haarconditie (dikte, weerstand) [1]. Een positief effect van ijzertekort op haaruitval werd ook aangetoond in een onderzoek onder een grote groep vrouwen van 35-65 jaar. Wanneer de ijzerwaarden onder de ... dalen <Bij een concentratie van 40 mg/l werd matig tot ernstig haarverlies waargenomen, vooral bij vrouwen die nog niet in de menopauze waren [12].

Vrouwelijke kaalheid is een intrigerend, nog niet volledig begrepen en controversieel onderwerp. Er is een grote behoefte aan onderzoek om de aard van dit fenomeen te verhelderen en het mechanisme dat eraan ten grondslag ligt te bevestigen. Pas dan zal het mogelijk zijn een effectieve remedie tegen vrouwelijke kaalheid te vinden.

Aanbevolen producten:
BIOTINE VOOR HAAR + SILICIUM
TEDDYBEREN VOOR GEZOND HAAR

Literatuur:

1. Le Floc'h C, Cheniti A, Connetable S, et al. Effect van voedingssupplementen op haaruitval bij vrouwen., Journal of Cosmetic Dermatology 2015, 14(1): 76-82

2. Singal A, Sonthalia S, Verma P, Vrouwelijke patroonhaaruitval, Indian Journal of Dermatology, Venerology, and Leprology 2013, 79(5):626-640

3. Orfanos CE1, Adler YD, Zouboulis CC, Het SAHA-syndroom. Horm Res. 2000;54(5-6):251-8

4. Sinclar R, Patel M, Dawidson T.L. , et al. Haaruitval bij vrouwen: medische en cosmetische benaderingen om de haargroei op de hoofdhuid te bevorderen., British Journal of Dermatology 2011, 165(3): 12-18

5. Jach-Skrzypczak K.E, Trichologie voor jonge moeders. Gezond haar tijdens de zwangerschap en na de bevalling., LNE 2015, 6 (130), 136-140

6. Shapiro J, Haaruitval bij vrouwen, N Engl J Med 2007; 357:1620-1630

7. Camacho-Martínez FM, Haaruitval bij vrouwen, Seminars in Huidgeneeskunde en Chirurgie 2009, 28 (1), 9-32

8. Tosti, A, Piraccini B. M, Sisti A, Duque-Estrada B, Haarverlies bij vrouwen. Minerva Ginecologica 2009, 61(5), 445-452.

9. Müller Ramos P, Amante Miot H, Vrouwelijke patroonhaaruitval: een klinisch en pathofysiologisch overzicht, An. Brass. Dermatol 2015, 90 (4)

10. Rushton DH, Behandeling van haaruitval bij vrouwen, Dermatologische Klinieken 1993, 11(1):47-53

11. Vera H. Price, M.D, Behandeling van haaruitval, N Engl J Med 1999; 341:964-973

12. Deloche C, Bastien P, Chadoutaud S, et al. Lage ijzerreserves: een risicofactor voor overmatig haarverlies bij niet-menopauzale vrouwen, European Journal of Dermatology 2007, 17(6):507-512

13. Birch MP, Lalla S.C, Boodschapper A.G, Vrouwelijke patroonhaaruitval, Klinische en Experimentele Dermatologie 2002, 27(5): 383-388

14. Walczuk-Imko B., Cegielska A., Głombiowska M., Veranderingen in de haarverdeling bij postmenopauzale vrouwen., Przegl Dermatol 2012, 99, 62-67

15. Sobstyl M, Tkaczuk-Włach J, Jakiel G, Hormonale diagnose van vrouwelijke alopecia, Przegląd Menopauzalny 2010; 1: 52–55