Van de aandoeningen die verband houden met hypothyreoïdie is de ziekte van Hashimoto de meest voorkomende. De ziekte treft alle leeftijdsgroepen, maar statistieken tonen aan dat de hoogste incidentie wordt waargenomen tussen de 45 en 65 jaar. De ziekte van Hashimoto wordt steeds vaker gediagnosticeerd bij vrouwen na een zwangerschap of bevalling (het kan wel 5-10% van de vrouwen treffen). We schrijven de symptomen van deze ziekte vaak toe aan vermoeidheid, stress of een slecht dieet, maar in werkelijkheid is de ziekte progressief en veroorzaakt ze steeds grotere schade aan het lichaam.
De etiopathogenese van deze ziekte houdt verband met genetische en omgevingsfactoren (m.in. De ziekte van Hashimoto wordt vaak in verband gebracht met roken, virale infecties en, de laatste jaren, seleniumtekort, maar er blijven veel vragen over de oorzaken. Het is bekend dat de ziekte van Hashimoto een auto-immuunziekte is, wat betekent dat het lichaam zich tegen zichzelf keert – in dit geval valt het de schildkliercellen aan. De aangetaste schildklier begint steeds minder hormonen te produceren, wat een negatieve invloed heeft op de werking van het hele lichaam. Een van de eerste alarmerende symptomen is een snelle gewichtstoename, ondanks geen veranderingen in het dieet of de mate van lichaamsbeweging. Dit komt doordat schildklierhormonen de belangrijkste regulatoren zijn van de stofwisseling. Als hun niveaus drastisch dalen, uit zich dit in gewichtstoename. Bij ernstige hypothyreoïdie (schildklierhormoontekort) kan het totale energieverbruik met wel 50% afnemen, wat zich vertaalt in gewichtstoename ondanks een adequate energie-inname. Maar let op! Als u denkt dat minder eten bij hypothyreoïdie de gewichtstoename zal verminderen, dan is niets minder waar. Een tekort aan energie in de voeding heeft een negatieve invloed op de stofwisselingsprocessen, waardoor de toch al trage basale stofwisseling verder afneemt, wat zich vertaalt in extra gewichtstoename.
Hypothyreoïdie gaat vaak gepaard met een kenmerkende reeks huidveranderingen, met name extreme droogheid en verhoorning van de huid. De huid van de patiënt heeft een gelige tint, is verdikt, droog en slecht geïsoleerd. De huid droogt over het hele lichaam aanzienlijk uit en wordt geleidelijk erg ruw. Zwelling komt ook vaak voor op verschillende plaatsen van het lichaam en in het gezicht. De nagels zijn kenmerkend verdikt en broos.
Geslachtshormonen en schildklierhormonen spelen een cruciale rol bij het reguleren van de follikelactiviteit (oftewel het haargroeiproces). Ze beïnvloeden het haar rechtstreeks via speciale receptoren, die, wanneer ze door het juiste hormoon worden gestimuleerd, een specifieke reactie teweegbrengen. Schildklierhormoonreceptoren bevinden zich in belangrijke gebieden voor het haar: de fibroblasten en keratinocyten van de haarzakjes, en zijn daarom verantwoordelijk voor de snelheid van de haargroei en de kwaliteit van het geproduceerde haar. Schildklierhormonen beïnvloeden het haar echter ook indirect door de stofwisseling en de zuurstofvoorziening te reguleren. Hierdoor bereiken minder voedingsstoffen de haarzakjes. Als de schildklier dus bijna volledig niet goed functioneert, kunnen we verwachten dat de conditie van ons haar aanzienlijk verslechtert. Bij de ziekte van Hashimoto komen, naast haaruitval, droog, broos, moeilijk te kammen en dof haar veel voor.
Een bijzonder kenmerkend symptoom van de ziekte van Hashimoto is het plotselinge optreden van overmatig haarverlies. Nader onderzoek wijst uit dat hypothyreoïdie de zogenaamde telogene fase van de haargroei verkort. Het is belangrijk om te weten dat het grootste deel (meer dan 80%) van het haar op ons hoofd zich in deze fase bevindt.Als de telogene fase verkort is, treedt er dus plotseling en toegenomen haaruitval op. In de trichologie wordt dit type haaruitval telogene effluvium genoemd. Telogene effluvium, veroorzaakt door hormonale onevenwichtigheden, manifesteert zich binnen 2-3 maanden na de trigger, in dit geval een tekort of afwezigheid van schildklierhormonen.
Het allerbelangrijkste bij het stoppen van haaruitval door schildklierproblemen is een zo snel mogelijke diagnose en behandeling met medicatie, waardoor de schildklierhormoonspiegel weer normaal wordt. huid Zonder de juiste medicamenteuze behandeling is de ziekte gedoemd te mislukken. Het is echter de moeite waard om extra aandacht te besteden aan uw gezondheid en de esthetische uitstraling van uw huid en haar, en niet alleen aan medicijnen. De eerste belangrijke stap is het aanpassen van uw dieet. Een dieet voor de ziekte van Hashimoto vereist voldoende meervoudig onverzadigde vetzuren, antioxidante vitaminen en water, die de huid beschermen, regenereren en hydrateren. IJzer speelt een cruciale rol in de kinetiek van schildklierhormonen. Een ijzertekort in de voeding kan de afname van de thyroxinesynthese verergeren en de opname van jodium verminderen. Selenium is een nieuwe toevoeging aan de behandeling van hypothyreoïdie. Onderzoek toont aan dat het innemen van selenium in een geschikte dosis de ontstekingsactiviteit van de schildklier vermindert door de werking van het immuunsysteem te verbeteren, maar helaas geneest het de ziekte van Hashimoto niet.
Bij hypothyreoïdie moet de consumptie van kruisbloemige groenten en peulvruchten ook beperkt worden, omdat deze goitrogene stoffen bevatten die de incorporatie van jodium in tyrosine of thyronine belemmeren. Een van die stoffen is progoitrine, waaruit goitrine wordt gevormd. Deze verbindingen zijn aanwezig in m.in. Spruitjes, kool, bloemkool, komkommers en radijsjes. Alkylpropyldisulfiden, die voorkomen in uien, en pindaglycosiden zijn ook goitrogeen.
Bij de ziekte van Hashimoto zijn een passende medicamenteuze behandeling en een gezond dieet cruciaal. Zodra de schildklierhormoonspiegels genormaliseerd zijn, zal het haar geleidelijk aan weer gaan groeien en zal de huidconditie verbeteren. Cosmetische verzorging en supplementen spelen ook een belangrijke rol. Dit is de moeite waard, omdat het de haargroei aanzienlijk zal versnellen. De huid heeft echter veel hydratatie nodig, zowel van binnenuit als van buitenaf.
Elementen die met name belangrijk zijn voor haarherstel zijn ijzer, zink, silicium en magnesium, evenals meervoudig onverzadigde vetzuren (plantaardige oliën zijn een uitstekende bron hiervan) en aminozuren (bijvoorbeeld afkomstig van mariene collageen, aanbevolen). Collageen klasse A Edele Gezondheid (getest bij het Collegium Medicum in Bydgoszcz) en vitaminen – waarvan biotine (vitamine B7) de belangrijkste is. Deze vitamine is bijzonder waardevol voor het haar, omdat het de haarwortel van zwavel voorziet, wat de basis vormt voor sterk haar. Houd bij de keuze van een cosmetisch product, supplement of dieet in gedachten dat deze ingrediënten op de lijst staan van essentiële voedingsstoffen voor gezond en mooi haar.
Voor de huid is het herstellen van de juiste vochtbalans van cruciaal belang. Een gebrek aan hydratatie, vooral als dit jarenlang aanhoudt, veroorzaakt aanzienlijke schade aan de huid. Het gaat hierbij vooral om stoffen die deel uitmaken van de zogenaamde extracellulaire matrix, of m.in. hyaluronzuur.Bovendien beschadigt extreme droogheid de collageenvezels, waardoor rimpels sneller ontstaan. Door de hydratatie te verhogen, verbeteren we tegelijkertijd het natuurlijke regeneratieve vermogen van de huid en de esthetische uitstraling. Bij het gebruik van crèmes is het belangrijk dat ze ingrediënten bevatten die vocht in de huid vasthouden – voornamelijk natuurlijke plantaardige oliën (bijvoorbeeld argan- of druivenpitolie) – en bevochtigingsmiddelen (waterbindende stoffen), zoals het eerder genoemde hyaluronzuur. Collageen, zowel in crème- als supplementvorm, werkt ook goed voor een gedehydrateerde huid, omdat het de vochtreserves aanvult en de collageenvezels herstelt.
Auteur:
MSc M.Chrzanowska – schoonheidsspecialist, tricholoog
MSc V.Tomaszewicz – schoonheidsspecialist, tricholoog
